words

From the moment that Courbet (1819 – 1877) decided to show the less aesthetic side of life in his paintings, the word ‘realism’ is associated with the rough side of our daily existence. This realism is not covering up the inadequacies in this world but consciously shows poverty, dirt and human failings. Consequently a positive image of the world became suspect. A beautiful and charming representation would evoke associations with sentimentality and dishonesty. The ‘real’ is presented as the opposite of the ‘ideal’ as well as the ‘unreal’.

However, the first wave of realism in western art has its roots in the representation of the ideal world: the revaluation of the physical as a reflection of the metaphysical, ideal world. In the early renaissance the influential Neo-Platonist Marsilio Ficino describes the world as a work of art, the most radiant creation of God.

For centuries the focus in art is on the ‘ideal’. Modern realism reacts with a reassessment of the ordinary and the reality of the unexceptional person. The ‘Stone Breakers’ by Courbet shocks its viewers: ordinary laborers are shown in non-heroic poses. The artist takes on the task to show the harsh side of life to his public. Starting with Courbet, realistic painters reveal more and more, that life can be sad, heavy, disgusting and filthy. In photography Stephen Shore (American Surfaces) and Boris Mikhailov (sad vagabonds) are good examples.

With the emphasis on the unpleasant side of life, the balance is fully upset. Realism shows the unvarnished darker side of society. Exactly as in renaissance realism, this modern realism shows a distorted view on the world. The world is not only beautiful, but neither only sad and dirty. The world is infinite.
The singularity of the works of Peter Gerritsen is his ability to show the whole spectrum of beauty and misery in his photography. He shows man as a city-dweller with an eye for vulnerability, unexpected moments of poetry, brutal facts and idyll. The abandoned hallways and alleys of Caïro are shown as a mysterious state, the bare doors do not show poverty but stimulate curiosity to find out what’s behind.
With his detached approach Peter Gerritsen gives his images extra connotations that can turn out ironic, enigmatic or lightly surreal. Uncertainty of meaning makes the images ambivalent. The viewer could see it all.
 
Judith Heeres, 2011

In mijn foto’s probeer ik het verborgene en onzegbare zichtbaar te maken. Hoe mensen zich tot elkaar verhouden en tot de ruimtes waarin ze zich bevinden, fascineert me enorm. Ik fotografeer in de openbare ruimte van grote steden over de hele wereld maar probeer de beelden uit hun geografische context te halen, door weinig te laten zien waaruit je zou kunnen afleiden waar het gefotografeerd is. De beelden moeten iets universeels hebben maar wél allemaal over iets anders gaan. Ik merk dat mijn fascinatie zich meestal toespitst op (donkere) lege ruimtes, mensen die zich afzonderen, mensen die dingen doen waarvan je je afvraagt: waarom, waarvoor? Door het weglaten van te veel informatie en soms ook het weglaten van de mensen ontstaan er óók abstracte beelden die voor mij dan alleen nog een intuïtieve geladenheid hebben.

Van de beelden, die een verzameling vormen en ook op zichzelf kunnen staan, onderzoek ik of ze zijn samen te smeden tot een beeldgedicht. Twee beelden naast elkaar (of meer), die rijmen of met elkaar schuren vormen zo verzen in een groter geheel.

Mijn werk is dus niet documentair maar fictie. Dat ik de zichtbare werkelijkheid gebruik draagt bij aan de spanning die ontstaat door de paradox van wat echt is en wat niet.

Peter Gerritsen, 2013